De komende maanden wordt er volop gebouwd, maar nog voor de feestdagen verwelkomt Centrumkwadraat zestien nieuwe huishoudens. Wat betekent het om te kiezen voor een woning die nog gebouwd moet worden? In deze serie spreken we toekomstige bewoners van de Joan Coststraat over hun dromen, keuzes en verwachtingen.
Wilbur de Kruijf woont met zijn vrouw Ilja en hun twee zoons, Sep (17) en Tijn (12), op een bijzondere plek: het oude conciërgehuis naast de voormalige ambachtsschool aan de Boddenkampsingel. Een klein monumentaal gebouw, op een steenworp afstand van hun toekomstige nieuwbouwwoning aan de Joan Coststraat: “Ik ga een paar keer per week even kijken.”
Wilbur: “We woonden lange tijd in Roombeek, maar verkochten ons huis twee jaar geleden met het idee om terug te verhuizen naar Brabant. We hadden zelfs al een huis gekocht in het dorp van mijn ouders. Maar vlak na die beslissing begon het te wringen. Mijn vrouw lag er ’s nachts wakker van: het ging te snel, het voelde niet goed. We hebben het toen toch afgezegd.”
“Daarna zijn we een jaar gaan huren in Enschede, zodat Sep rustig zijn eindexamenjaar kon doen en Tijn groep 8 kon afronden. Het gaf ons de tijd om na te denken. We bleven nog even met het idee spelen om naar Brabant te verhuizen. Maar uiteindelijk was ik de enige die dat nog wilde. De rest wilde blijven. Toen konden we op het laatste moment nog instappen bij dit project.”
“De plek is ideaal. Ik werk voor een Amerikaans bedrijf en moet regelmatig naar Amerika. Dan neem ik de trein: met de koffer zo de deur uit kunnen lopen, dat is ideaal. Mijn vrouw werkt in Tubbergen. De auto gebruiken we amper; we doen bijna alles op de fiets of te voet. Dat vind ik heel fijn. Het project voelt kleinschalig en het huis zelf past goed bij wat we zoeken: ruimte voor ons allemaal, met het comfort van een moderne woning. De bovenverdieping van het huis, inclusief dakterras, wordt straks voor Sep.”
“Het verloopt zoals ik had verwacht. De stress valt me mee, het wachten duurt wel lang. Je hebt eigenlijk te veel tijd om de keuzes die je aan het begin van het traject maakt te overdenken. We hebben net toch weer dingen laten veranderen aan de keuken. We leven er naartoe, maar kunnen weinig doen en zitten op onze handen.”
“Ja, dat was leuk. We zijn best op onszelf, maar hadden in Roombeek juist veel contact met de buren. Tijdens corona vormden we een soort bubbel. Dat was nieuw voor ons, maar heel fijn. Spontaan een rosétje drinken of barbecueën, dat soort dingen. Het leuke aan dit project is dat iedereen tegelijk begint. Je hebt allemaal wel eens iets nodig. Ik denk dat dat vanzelf gaat groeien, een soort dorpje in de stad.”
